|
TIMBOEKTOE
De parel van de woestijn .
Timboektoe
heeft nog steeds een magische klank en iets mysterieus. Het
heefteen grote aantrekkingskracht gehad op
ontdekkingsreizigers
Oorspronkelijk was het een nomadenkamp rond een put;
het werd een belangrijke halteplaats voor de Azalaï (de
zoutkaravanen) op de Trans-Sahara Route. en tijdens het
Sonraï Keizerrijk ontwikkelde het zich tot een handelsstad,
waar de handelslieden uit de Sahara de handelslieden uit het
Zuiden ontmoetten.
Er was een ongekende weelde en rijkdom – men exporteerde
zout, zijde, specerijen, kopen en tin en vanuit het zuiden
arriveerden pinassen met goud, ivoor, slaven, textiel,
dadels en vijgen.
Ook op het culturele niveau bloeide Timboektoe tijdens de
regering van Mansa Kankou Moussa, De Sankoré moskee werd
vergroot en huisde een Medersa (universiteit), waar beroemde
professoren uit Fez en Caïro kwamen studeren.
Er zouden ongeveer 25.000 studenten op deze universiteit en
de 180 koranscholen (madrassa) zijn geweest. Ze zouden een
bibliotheek tot hun beschikking hebben gehad, waar ze boeken
over theologie, filosofie, rechten, retoriek en Arabische
talen konden vinden. Professor Ahmet Baba was de grootste
geleerde in die tijd.
Het stadsbeeld van Timboektoe wordt gekarakteriseerd
door de grote historische burgerpaleizen, gebouwd in
Soedanese stijl, met prachtige, zwaar gedecoreerde deuren.
Tegenwoordig wonen er grote patriarchale families.
Zelfs al heeft de stad zijn pracht van die tijd
verloren, dan kunt u nog steeds de overblijfselen zien van
die glorietijd, zoals:
de moskee van Sankoré:
beschrijving zie hier boven.
de Djingerei-Ber Moskee:
deze werd in 125 gebouwd in een piramide vorm door een
Spaanse architect, die was aangenomen door keizer Kankou
Moussa. Karakteristiek zijn de 9 rijen massieve pilaren, 3
binnenhoven, 2 minaretten en een gebedsruimte voor 2000
mensen. Het is de enige moskee in Mali waar u als niet
Moslim mag binnen gaan.
de moskee van Sidi Yahia:
Sidi Yahia was een Imam, een weldoener en de beschermheilige
van de stad in de 15e eeuw.
Deze moskee is de best bewaarde van de 3. Het
profiteert van een restauratieprogramma van het Ministerie
van Cultuur. Alle 3 moskeeën staan op de Werelderfgoed lijst
van de Unesco.
de huizen van de Ontdekkingsreizigers:
Gordon
Laing (Brit,in
1826), Rene Caillié
(Fransman, in 1828) and Herinrich
Barth (Duitser,
in1853). Er waren nog 2 ontdekkingsreizigers (een Amerikaan
en een Australiër) maar hun huizen zijn verwoest.
de bibliotheek van Ahmed Baba:
in dit centrum kunt u een collectie van meer dan 20.000
manuscripten zien, waarvan veel in het privé bezit was van
de families in de stad. (er wordt gezegd dat er zo’n 60
privé bibliotheken in Timboektoe zijn, waaronder de
bibliotheek van
Mamma Haïdara, de bibliotheek Fondo Mahmoud-Kati
en de privébibliotheek van Mohamed Bagayogo).
Sommige van deze manuscripten stammen uit de 12e
eeuw en zijn geschreven in het Arabisch en Fulani ( de taal
van de lokale geleerden). De onderwerpen van de bibliotheek
varieert van wetenschap tot rechten, astronomie, plantkunde,
muziek, handelswetenschappen en religie. De regering is een
programma gestart om deze waardevolle, kostbare documenten
te restaureren.
Behalve de historische
gebouwen is er ook:
de Bron van Bouctou:
er wordt gezegd dat dit de grondlegging is van de stad; een
vrouw, genaamd Boektoe, paste op de bagage van de
voorbijkomende handelaren en op de put, die in de locale
taal “Tin” wordt genoemd.
de Bron staat op de binnenhof van
Timbuktu Koy Batouma;
het gemeentemuseum. De collectie bestaat voornamelijk
uit gebruiksvoorwerpen,, opsmuk en wapens uit de culturen
van de Songhaï, Tamasheq, Moren en Peul.
het Kunsthandwerkcentrum, beter bekend als de Yoboutawo
Markt:
waar de handwerkslieden tapijten in nomadenstijl maken en de
traditionele Toeareg sieraden. U kunt er ook het mooie
filigraanwerk van stro (met was en henna) vinden, waar ze
speelgoed en poppen van maken.
de Grote Markt:
even buiten het stadscentrum;
dit was de plaats waar de zoutkaravaniers en de
handelslieden hun goederen ruilden.
De Vlam van de Vrede:
in de wijk Abaradjou. Het
is een monument dat herinnert aan het einde van de rebellie
in Mali in 1996. Rond het monument liggen veel geweren en er
staan 4 figuren die een vlam vasthouden.
de Zand tuintjes:
net buiten de stad vind u de kleine groene vierkantjes, die
als mozaïek rond de putten liggen, waar de vrouwen hun
groentes verbouwen.
Flaneer door de nauwe straatjes op eigen
houtje en geniet van het stad leven. U zult de beroemde
kleiovens zien, waar de vrouwen het deeg komen brengen, om
na 30 minuten hun brood weer te komen af halen; de kinderen,
die in het zand spelen;
de “blauwe mannen”- de Toearegs met hun tulbanden; de
mannen met hun theeceremonie; de vrouwen in hun kleurrijke
boubous; de glimlachen en zelfs misschien een binnenkomende
zoutkaravaan. U kunt ook een kameelrit in de Sahara maken (
tegen zonsondergang het mooist).
En natuurlijk:
Het Festival in de Woestijn in Essakane,
dat wordt gehouden in de maand januari (zie afzonderlijk
artikel over het Festival)
|
